Słownik sportu - Reymontsport

REYMONTSPORT.PL
Przejdź do treści

Menu główne:

Słownik sportu

Strefa wiedzy

Rozgrzewka

To seria prostych ćwiczeń o narastającej intensywności służąca rozgrzaniu i uelastycznieniu mięśni i przygotowaniu organizmu do wysiłku. Pomaga ona przy pracach związanych z użytkiem mięśni oraz jej celem jest ochrona przed kontuzjami zwiększenie wydolności.
Każdy powinien wiedzieć, że do lekcji wychowania fizycznego czy treningu sportowego należy organizm przygotować. Dobra rozgrzewka jest wymagana!!! Zmniejsza ona prawdopodobieństwo wystąpienia urazu.
Prawidłowa rozgrzewka powinna być wykonywana wg określonego schematu:

1.   TRUCHT - to podstawa rozgrzewki. Przygotowuje ona nasze płuca do dostarczania większej ilości tlenu niż normalnie. Absolutne minimum to 5 minut. Trucht można urozmaicić o rożne ćwiczenia np. wymachy, krążenia
2.   ROZGRZANIE STAWÓW -  Aby zmniejszyć ryzyko urazu stawów powinniśmy je rozgrzać. Efekt osiągniemy głównie poprzez krążenia. Rozgrzewanie stawów zaczynamy od góry tzn. od głowy, schodząc niżej aż do stóp. Wszystkie stawy muszą być rozgrzane !!!

  • Głowa krążenia, schylamy głowę przód, w tył, na boki próbując dotknąć uchem barku.

  • Ramiona - krążymy ramionami w przód, w tył, najpierw obie ręce razem, później każda z osobna

  • Nadgarstki - rozgrzewając chronimy je przed kontuzją związaną np. z lądowaniem na nie w razie upadku

  • Tułów - krążenia i skłony

  • Biodra - wykonujemy krążenia, zataczamy okrąg lub ósemkę

  • Kolana - złączamy nogi i kręcimy kolanami, starając się robić przysiady

  • Staw skokowy -  stajemy na jednej nodze, palcami drugiej dotykamy ziemi i krążymy raz w jedną raz w drugą stronę

Opr.MM

Słowniczek sportowy

Sport

Według nauki o wychowaniu fizycznym: rozmaite formy aktywności fizycznej i umysłowej, podejmowane dla przyjemności lub współzawodnictwa. Od "zwykłej rekreacji" ma go różnić przestrzeganie szeregu reguł obowiązujących w danej dyscyplinie.Według mniej popularnej, ale bardziej, wewnętrznie spójnej definicji sport to każda forma aktywności (fizycznej i umysłowej) podejmowana w celu rywalizacji - zbiorowej lub indywidualnej, w różnych grach i dyscyplinach ale też "z samym sobą", np. w alpinizmie czy sportach ekstremalnych.

Rozgrzewka
Seria prostych ćwiczeń o narastającej intensywności służąca rozgrzaniu i uelastycznieniu mięśni i przygotowaniu organizmu do wysiłku. Pomaga ona przy pracach związanych z użytkiem mięśni oraz jej celem jest ochrona przed kontuzjami i zwiększenie wydolności.
Kontuzja
(stłuczenie, łac. contusio) - uszkodzenie tkanek lub narządów na skutek doznania urazu mechanicznego.
Wydolność
Zdolność do wykonywania wysiłku fizycznego, bez głębszych zaburzeń homeostazy i uwarunkowanych przez nie objawów zmęczenia. Wydolność jest czynnikiem wpływającym na poziom aktywności ruchowej.Wydolność fizyczna określa potencjalne możliwości organizmu do wykonywania wysiłków z udziałem dużych grup mięśniowych, w wyniku czego wyróżnić możemy:
 *wydolność tlenową (aerobową), która związana jest z wysiłkami trwającymi dłużej niż 15 min do kilku godzin pracą, opartą o procesy uzyskiwania energii na drodze utleniania związków chemicznych. Ten rodzaj aktywności określa aktywne możliwości poboru, transportu i zużycia tlenu przez tkanki aktywne.
 *wydolność beztlenową (anaerobową), która związana jest z krótką pracą, trwająca do 30 sekund o dużej intensywności.
zmęczenie
Przejściowe zmniejszenie zdolności do pracy spowodowane przez brak rezerw energetycznych. W czasie zamiany cukru w energię, organizm wytwarza też kwas mlekowy, który gromadzi się w mięśniu używanym w danej chwili i wywołuje uczucie zmęczenia. W wypadku odczuwania zmęczenia, należy położyć się i nie dopuścić do utraty ciepła przez ciało. Zmęczenie jest reakcją fizjologiczną chroniącą przed dalszą zbyt intensywną pracą.
Technika sportowa
Można ją określić jako zborność ruchów( koordynację), znajomość celowości ruchu i wypracowanie reakcji psychoruchowych prowadzące do eliminowania błędów i uzyskania jak najlepszego efektu.

Taktyka
To sposób prowadzenia walki sportowej uwzględniający regulaminy i przepisy danej dyscypliny, umiejętności i możliwości własne i przeciwnika, teren oraz warunki walki. Taktyka jest sztuką organizowania działań i kierowania nimi w celu osiągnięcia zwycięstwa.
Cechy motoryczne
Najogólniej przez cechy motoryczne rozumie się zdolności charakteryzujące możliwości ruchowe danego osobnika. Dotychczasowe zasady podziału wyróżniają trzy podstawowe cechy motoryczne: siłę, szybkość, wytrzymałość. Wymienia się również koordynację ruchową, zwinność, zręczność, moc (skoczność), gibkość, a także inne formy przejawiania się motoryczności.
Spalony- p. nożna
Spalony następuje w momencie zagrania piłki przez współpartnera do zawodnika znajdującego się bliżej linii bramkowej przeciwników niż przedostatni przeciwnik i biorącego aktywny udział w grze. Za spalonego sędzia zasądza rzut wolny pośredni dla drużyny przeciwnej z miejsca gdzie był zawodnik na pozycji spalonej w momencie zagrania do niego piłki.



Pozycja spalona

Pozycją spaloną w grze w piłkę nożną jest pozycja, podczas której zawodnik drużyny przeciwnej przebywa na pozycji spalonej, lecz gra toczy się poza jego strefą, sam zaś zawodnik nie wykazuje aktywności w grze.


Drybling

(kiwanie) to w piłce nożnej seria szybkich, krótkich wymachów nogami nad piłką, połączonych z nagłymi zwrotami ciała i nieoczekiwanymi zmianami kierunku poruszania się zawodnika. W trakcie dryblingu piłka jest cały czas blisko nóg zawodnika. Celem dryblingu jest ominięcie zawodników przeciwnej drużyny w sposób uniemożliwiający im odebranie piłki.
Hat-trick
Sportowe określenie, związane z osiągnięciem czegoś w ilości trzech. W hokeju i piłce nożnej hat-trickiem nazywamy zdobycie przez zawodnika trzech goli w jednym meczu. O klasycznym hat-tricku mówimy w piłce nożnej wtedy, gdy piłkarz zdobędzie w jednej połowie spotkania trzy kolejne gole, nie oddzielone od siebie żadnym golem zdobytym przez innego gracza.
Fair play
(z ang. czysta gra) – norma wartości w sporcie. Jest wyrazem postawy reprezentowanej na boisku, gdzie zwycięstwo nie jest celem, który należy osiągnąć za wszelką cenę. Postawa ta cechuje się przestrzeganiem przepisów gry i odrzuceniem korzyści wynikłych z błędów sędziego oraz różnego rodzaju oszustw sportowych. Sportowca przestrzegającego zasad fair play można poznać po godnym zachowaniu zarówno w wypadku zwycięstwa jak i porażki.

Doping wydolnościowy

Sztuczne podnoszenie wydolności fizycznej i psychicznej zawodnika metodami wykraczającymi poza normalny, "naturalny" trening. Zwalczaniem dopingu zajmuje się Światowa Agencja Antydopingowa (World Anti-Doping Agency, WADA) oraz kilka innych, mniejszych organizacji.
Ze względu na stosowane metody doping wydolnościowy można podzielić ogólnie na:
farmakologiczny, polegający na podawaniu biologicznie czynnych związków chemicznych, których użycie nie jest uzasadnione leczeniem zawodnika
fizjologiczny – polegający na wymianie płynów ustrojowych, zwłaszcza krwi, przeszczepach tkanek (mięśni i ścięgien), stosowanie szkodliwych dla zdrowia zabiegów takich jak zbijanie masy poprzez chirurgiczne usuwanie tkanki tłuszczowej
genetyczny – polegający na modyfikacji kodu genetycznego zawodnika, np. poprzez stosowanie wirusów; obecnie jest on praktycznie niemożliwy do wykrycia, ale prawdopodobnie rzadko stosowany ze względu na wysokie koszty i trudne do przewidzenia skutki.
Ze względu na główny cel dopingu można go podzielić na:
doping siłowy – którego celem jest osiągnięcie jak największego przyrostu masy mięśniowej zawodnika
doping wytrzymałościowy – którego celem jest trwałe zwiększenie zdolności organizmu do znoszenia długotrwałego, intensywnego wysiłku fizycznego.
doping stymulujący – którego celem jest czasowe zwiększenie odporności na ból i wysiłek poprzez stosowanie technik zapobiegających odczuwanie bólu i zmęczenia.
Doping siłowy i wytrzymałościowy stoją z sobą w pewnej sprzeczności. Zbyt szybki wzrost masy mięśniowej powoduje zwykle obniżenie wytrzymałości na długotrwały wysiłek, z kolei wzrost wytrzymałości można osiągnąć przez ogólne zmniejszanie masy zawodnika. Doping stymulujący jest skuteczny na bardzo krótką metę, gdyż szybko powoduje nadmierne wycieńczenie organizmu zawodnika.
Trening
Proces polegający na poddawaniu organizmu stopniowo rosnącym obciążeniom, w wyniku czego następuje adaptacja i wzrost poziomu poszczególnych cech motorycznych. Pojęcie treningu obejmuje także naukę nawyków ruchowych związanych z daną dyscypliną sportu. Poprzez odpowiedni trening połączony z właściwym odżywianiem można również kształtować pewne cechy morfologiczne np. zwiększać masę mięśniową czy redukować poziom tkanki tłuszczowej.


Igrzyska Olimpijskie- słowniczek

Starożytne Igrzyska Olimpijskie

(gr. hieroj olympiakoj agones - święte igrzyska olimpijskie) - panhelleńskie igrzyska na cześć boga Zeusa. Odbywały się w Olimpii (stąd nazwa igrzysk), mieście na Półwyspie Peloponeskim, co cztery lata. Czteroletnią przerwę pomiędzy igrzyskami nazywano Olimpiadą.
Pierwsze igrzyska odbyły się w 776 p.n.e, a zniesione zostały przez chrześcijańskiego cesarza Teodozjusza  I Wielkiego w 394 n.e. jako pogański zwyczaj.(czytaj więcej)

Nowożytne Igrzyska Olimpijskie (obecnie: Olimpiady)

Za twórcę igrzysk nowożytnych uważa się francuskiego barona  Pierre'a de Coubertina. Z jego inicjatywy w czerwcu 1894 r. zwołano w Paryżu Międzynarodowy Kongres dla Wskrzeszenia Igrzysk Olimpijskich z udziałem 79 delegatów i 2000 zaproszonych gości. 23 czerwca 1894 r. powołano do życia Igrzyska Olimpijskie ery nowożytnej. Nowożytne letnie igrzyska olimpijskie odbywają się od 1896 roku (Ateny), a zimowe od 1924 (Chamonix). Nowożytne igrzyska olimpijskie nawiązują do tradycji starożytnych igrzysk greckich.Przez większość sportowców igrzyska olimpijskie są traktowane, jako najważniejsze zawody sportowe, a złoty medal olimpijski, jako najcenniejsze trofeum; wyjątkiem są tu tenisiści, kolarze i piłkarze, ale międzynarodowe federacje tych sportów starają się podnieść rangę konkursów olimpijskich.

MKOL Międzynarodowy Komitet Olimpijski.

Międzynarodowa organizacja założona z inicjatywy barona Pierre'a de Coubertina 23 czerwca 1894 r. w Paryżu. Kieruje ruchem olimpijskim organizując co 2 lata igrzyska olimpijskie (na przemian zimowe i letnie). MKOl jest stowarzyszeniem mającym międzynarodową osobowość prawną i status organizacji pozarządowej. Stałą siedzibą MKOl jest Lozanna w Szwajcarii.
Członkowie MKOl są wybierani przez narodowe komitety olimpijskie, afiliowane przy MKOl. Członkiem MKOl jest się dożywotnio. Członkowie MKOl wybierają ze swojego składu prezydenta.

Sztafeta ze zniczem olimpijskim

Ceremonia poprzedzająca otwarcie igrzysk olimpijskich. Polega na przeniesieniu ognia olimpijskiego zapalonego w Olimpii w Grecji do miejsca igrzysk, gdzie służy do zapalenia znicza olimpijskiego podczas uroczystego otwarcia igrzysk.
Inicjatywa przeniesienia ognia olimpijskiego z Olimpii została zgłoszona przez Ioannisa Ketseasa z Grecji i Carla Diema z Niemiec w 1934 i zaaprobowana przez Międzynarodowy Komitet Olimpijski. Po raz pierwszy sztafeta ze zniczem poprzedzała otwarcie Igrzysk Olimpijskich w Berlinie w 1936. Liczyła 3075 biegaczy, którzy łącznie przebiegli 3075 km przez siedem państw podczas 11 dni i 12 nocy.


Flaga olimpijska

Odzwierciedla ideały twórcy nowożytnych igrzysk -barona Pierre'a de Coubertina. Składa się ona z pięciu splecionych okręgów, które symbolizują jedność, a zarazem różnorodność wszystkich narodów. Każdy kolor oznacza jeden z kontynentów: niebieski -Europę, czarny- Afrykę, czerwony -Amerykę, żółty -Azję, zielony - Australię.
Oficjalnym mottem Igrzysk jest łacińskie zdanie: Citius, Fortius, Altius, czyli: Szybciej, Wyżej, Mocniej.


Dyscypliny rozgrywane na Igrzyskach Olimpijskich:

Na pierwszych Igrzyskach rozgrywano zawody jedynie w 9 dyscyplinach: lekkoatletyce, kolarstwie, szermierce, gimnastyce, strzelectwie, tenisie, podnoszeniu ciężarów, zapasach i pływaniu (zawody wioślarskie z powodu złej pogody odwołano). Współcześnie ich liczba osiągnęła już, jak podaje MKOl, 28 (niektóre inne klasyfikacje wydzielają 34, a nawet 38 dyscyplin). W skład każdej dyscypliny wchodzi od kilku do kilkunastu konkurencji, które rozgrywane są oddzielnie przez kobiety i mężczyzn. Jednak istnieją takie konkurencje, które są rozgrywane wyłącznie przez kobiety (softball, gimnastyka artystyczna i pływanie synchroniczne) lub wyłącznie przez mężczyzn (boks i baseball). Żeby dana konkurencja mogła być wpisana do programu olimpijskiego musi być powszechnie uprawiana w wielu krajach świata: dla konkurencji męskich - w co najmniej 75 krajach na 4 kontynentach, dla kobiecych - w co najmniej 40 krajach na 3 kontynentach.


Dyscypliny rozgrywane na letnich igrzyskach olimpijskich:

badminton, baseball, boks, gimnastyka, hokej na trawie, jeździectwo, judo, kajakarstwo, kolarstwo, koszykówka, lekkoatletyka, łucznictwo, pięciobój nowoczesny, piłka nożna, piłka ręczna, pankration, piłka wodna, pływanie, pływanie synchroniczne, podnoszenie ciężarów, siatkówka plażowa, siatkówka, skoki do wody, softball, strzelectwo, szermierka, taekwondo, tenis, tenis stołowy, triathlon, wioślarstwo, zapasy, żeglarstwo.

Dyscypliny olimpiad zimowych:

biathlon, bobsleje, curling, hokej, na lodzie, kombinacja norweska, łyżwiarstwo, narciarstwo, saneczkarstwo, short track, skeleton, snowboard .

Miasta olimpijskie

Igrzyska Letnie

Igrzyska Zimowe

Ateny 1896
Pary¿ 1900
St. Louis 1904
Ateny 1906
Londyn 1908
Sztokholm 1912 1916
Antwerpia 1920
Pary¿ 1924
Amsterdam 1928
Los Angeles 1932
Berlin 1936 1940 1944
Londyn 1948
Helsinki 1952
Melbourne 1956
Rzym 1960
Tokio 1964
Meksyk 1968
Monachium 1972
Montreal 1976
Moskwa 1980
Los Angeles 1984
Seul 1988
Barcelona 1992
Atlanta 1996
Sydney 2000
Ateny 2004
Pekin 2008
Londyn 2012

Chamonix 1924
St. Moritz 1928
Lake Placid 1932
Garmisch-Partenkirchen 1936
St. Moritz 1948
Oslo 1952
Cortina d'Ampezzo 1956
Squaw Valley 1960
Innsbruck 1964
Grenoble 1968
Sapporo 1972 I
Innsbruck 1976
Lake Placid 1980
Sarajewo 1984
Calgary 1988
Albertville 1992
Lillehammer 1994
Nagano 1998
Salt Lake City 2002
Turyn 2006
Vancouver 2010
Soczi 2014

.

Letnie Igrzyska Olimpijskie w 2012, a w³aœciwie Igrzyska XXX Olimpiady, odbêd¹ siê w Londynie. Miasto to bêdzie po raz trzeci goœci³o Igrzyska Olimpijskie – wczeœniej odby³y siê tu Igrzyska w 1908 i 1948. Z powodu II wojny œwiatowej w 1944 roku IO, których gospodarzem mia³ byæ Londyn zosta³y odwo³ane.
Zawody rozgrywane bêd¹ w Greenwich Park, Regent's Park i Hyde Parku, a tak¿e w okolicach Londynu. Zawody pi³karskie odbêd¹ siê na stadionie Wembley, tenisowe – na Wimbledonie, zaœ maraton odbêdzie siê na ulicach City i Westminsteru. W porównaniu do programu igrzysk olimpijskich w Pekinie, w programie igrzysk w Londynie nie bêd¹ odbywaæ siê rozgrywki w baseballu i softballu   
               

Opracowane na bazie: Wikipedia(PM)

Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego